Ropne migdały

2
141
ropne zapalenie migdałków

Migdałki, jako twory zbudowane z tkanki limfatycznej, mają chronić organizm przed wirusami i bakteriami, które mogą wywołać stan zapalny w organizmie. U dzieci zaczerwienione i powiększone migdałki świadczą o tym, że organizm właśnie walczy z infekcją. Jeśli jednak układ odpornościowy odpowiednio szybko nie zareaguje na działanie mikrobów, wówczas może dojść do zapalenia migdałków. Jakie zatem choroby migdałków przesądzają o tym, że lekarz decyduje się na ingerencję farmakologiczną?

Czym jest ropne zapalenie migdałków?

Zaczerwienione migdałki często kojarzą się z ostrym zapaleniem migdałków. Ropne migdały, pokryte biało-żółtym nalotem, to dość charakterystyczny objaw anginy białej. Natomiast jeśli migdałki są jedynie bardzo czerwone, wówczas mówi się o anginie czerwonej. Oba rodzaje stanu zapalnego charakteryzują ostre zapalenie, któremu towarzyszy także ból przy przełykaniu, który może promieniować także na szczękę, ból głowy oraz podwyższona temperatura ciała.

Ropne zapalenie migdałków daje się zwykle wyleczyć w krótkim czasie. W tym celu lekarz decyduje się na antybiotykoterapię. Stosowanie antybiotyków ma przyspieszyć leczenie i ogranicza je do maksymalnie dwóch tygodni. Oprócz antybiotyku na ropne migdały stosuje się także preparaty przeciwbólowe, które można przyjmować zarówno jako tabletki o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, jak i spraye stosowane miejscowo na gardło, które można stosować zamiennie z tabletkami na gardło.

Mniej typowe choroby migdałków

Jednak ropne zapalenie migdałków może wiązać się także z innymi chorobami. Przy typowej anginie na migdałkach pojawia się ropa o jasnym zabarwieniu. Natomiast przy anginie Plauta-Vincenta na migdałkach pojawia się szara wydzielina, którą początkowo można pomylić z objawami charakterystycznymi dla typowej anginy. W anginie Plauta-Vincenta ropa ma zabarwienie szare i przy stosowaniu określonych leków schodzi w całości z migdałków, pozostawiając dość charakterystyczne owrzodzenia.

Na ten rodzaj anginy chorują tylko dorośli mężczyźni. Sama choroba charakteryzuje się także ogólnym osłabieniem, może w niej dochodzić do powiększenia jednostronnego migdałów. Jeśli natomiast oprócz objawów charakterystycznych dla anginy u pacjenta pojawiają się inne objawy, w tym również dochodzi do nadmiernego powiększenia węzłów chłonnych, lekarz może zdiagnozować u pacjenta inne choroby o poważniejszym przebiegu. Takie objawy może wywoływać także chłoniak.

Ropne zapalenia o stanie przewlekłym

Angina ropna jest uważana za ostry stan zapalny migdałków. W jej leczeniu stosuje się antybiotyki, które pozwalają na zminimalizowanie skutków choroby w dość krótkim czasie. Jednak u części pacjentów może dojść do zamiany stanu ostrego w stan przewlekły. W tym przypadku chorobie zwykle nie towarzyszą ropne migdały, które jednak mogą być nadmiernie powiększone i bolesne przy przełykaniu.

Przy leczeniu zapalenia przewlekłego stosuje się m.in. pędzlowanie migdałów lekami zmniejszającymi ich stan zapalny oraz płukanie. Jeśli lekarz zdiagnozuje stan zapalny migdałków o charakterze przewlekłym, może się zdecydować na operacyjne usunięcie migdałków.

O takim rozwiązaniu decyduje m.in. częstotliwość zachorowania na anginy. Jeśli pacjent leczy się z anginy ropnej co najmniej 3 razy w roku, może to przesądzać o konieczności operacyjnego usunięcia migdałków. Do niedawna taka metoda była bardzo często stosowana u dzieci, które regularnie zapadały na infekcje. Obecnie u dzieci raczej zaleca się przeczekanie okresu do czasu, aż trzeci migdał znacząco się zmniejszy wraz z wiekiem dziecka.

2 KOMENTARZE

  1. Ropa na migdałkach to niemal na pewno angina. Niestety są lekarze, którzy twierdzą, że anginy u dzieci praktycznie nie mają miejsca i to lekarze, do których ludzie walą drzwiami i oknami jak pewien laryngolog ordynator z Gdyni. I potem leczą ropę na migdałkach jak zwykłe zapalenie, a ludzie są zachwyceni.

  2. Ropne migdały mogą być oznaką nie tylko anginy, ale również znacznie poważniejszych, przewlekłych schorzeń. W takim wypadku zalecam skontaktować się z laryngologiem, bo jak nie będzie to lekarz specjalista, to niestety może nie zwrócić uwagi na charakterystyczne czopy.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here