Kiła układu nerwowego i trzeciorzędowa

2
972
kiła trzeciorzędowa

Kiła to choroba weneryczna znana już od starożytności. Rozpustny tryb życia, wiele partnerów lub partnerek, a także inne ryzykowne zachowania seksualne uznać można za czynniki sprzyjające zakażeniu. Tak było jednak kilkadziesiąt lat temu. Przeprowadzone w niedalekiej przeszłości badania wykazały, że zakażenie Treponema pallidum (krętek blady ,będący czynnikiem etiologicznym kiły) możliwe jest również innymi drogami.

Wrota zakażenia

Oprócz wyżej wspomnianej drogi kontaktów seksualnych, do zakażenia krętkiem bladym może dojść w wyniku przedostania się bakterii poprzez uszkodzoną skórę np. podczas badania ginekologicznego wykonywanego bez środków ochrony osobistej. Także stosunki seksualne związane z kontaktem rąk i innych fragmentów ciała z miejscami potencjalnie zakaźnymi nazwać można niebezpiecznymi.

Za jedyną przyczynę tzw. kiły wrodzonej naukowcy zgodnie uznają przejście zakażenia z matki na dziecko (droga wertykalna). Kiła wrodzona to choroba charakteryzująca się wieloma stygmatami będącymi nieodwracalnymi skutkami infekcji krętkiem (m.in. nos siodełkowaty i olimpijskie czoło oraz szablaste podudzia).

Etapy zakażenia

Kiła, podobnie jak wiele innych chorób, charakteryzuje się wieloetapowym przebiegiem. Jej postać nabyta dzieli się na kiłę wczesną oraz późną, wśród których wyróżnić można kolejne podtypy.

Podział ten związany z ilością czasu upływającą od zakażenia, dlatego też na podstawie występujących objawów można względnie oszacować datę kontaktu z krętkiem bladym.

Kiła wczesna

Kiła narządów płciowych i ich okolic to pierwszy etap następujący do 9 tygodni po kontakcie z czynnikiem chorobotwórczym. W miejscu wniknięcia krętka powstaje tzw. objaw pierwotny, który przez wielu jest bagatelizowany ze względu na brak jego bolesności. Twardy naciek szybko przekształcający się w owrzodzenie, to miejsce początkowego namnażania krętków. Jego wielkość, a także czas trwania zależne są m.in od stanu odporności zarażonego i zjadliwości krętków zakażających.

Kiła narządów płciowych może lokalizować się m.in. w ujściu cewki moczowej (czasami daje tzw. objaw kropli porannej, występujący również w rzeżączce), na trzonie prącia oraz w pachwinie. U kobiet umiejscowienie zazwyczaj jest podobne i związane z z wargami sromowymi, zarówno większymi, jak i mniejszymi. Rzadziej spotkać można objaw pierwotny w szparze pośladkowej i przedsionku pochwy.

Kiła późna

Kiła późna znana również jako kiła trzeciorzędowa to objawowy okres choroby występujący po 2 latach od zakażenia. Zgodnie z cechami charakterystycznymi krętka, zmiany kiłowe mogą lokalizować się w prawie wszystkich narządach.

Za najbardziej zjadliwe uznać można Treponema pallidum powodujące zajęcia układu nerwowego. Kiła układu nerwowego pojawia się zazwyczaj dopiero kilkanaście lat po wystąpieniu objawu pierwotnego. Jej początkowy okres związany jest wyłącznie z nieprawidłowym obrazem płynu mózgowo-rdzeniowego. Brak zastosowania leczenia nie przesądza o życiu chorego i jak wykazują badania, ta postać kiły może ustąpić samoistnie. Jednak w przypadku niecałych 20% chorych zmiany te dają trudne do leczenia objawy psychiatryczne.

Kiłę układu nerwowego dzielimy zgodnie z lokalizacją na:

  1. Kiłę oponowo- naczyniową

W przebiegu tego podtypu kiły na początku następuje zajęcie opon mózgowo- rdzeniowych oraz naczyń, a zmiany tkanki nerwowej są bezpośrednim powikłaniem związanym z inwazją w tych tkankach.

  1. Kiłę miąższową

To jedna z najbardziej ciężkich postaci kiły. Występuje ona jako wiąd rdzenia lub porażenie postępujące. Choroba charakteryzuje się m.in. upośledzeniem czucia głębokiego i powierzchownego. Pierwotny zanik nerwu wzrokowego to stan coraz rzadziej występujący w kile tego rodzaju.

Porażenie postępujące uznać można za ostatni etap choroby. W jego przebiegu degeneracji ulegają komórki istoty szarej oraz włókna nerwowe. W tym okresie pacjent, nie będący uczestnikiem terapii lekowej, ginie w ciągu 2-3 lat od wystąpienia pierwszego objawu.

2 KOMENTARZE

  1. Znam jedną osobę, która ma, a właściwie miała kiłę układu nerwowego. To makabryczny koszmar! Trzech lekarzy, bo nie było żadnych efektów, próbowali chyba pięciu antybiotyków i innych leków, a leczenie trwało tak długie miesiące, że masakra.

  2. Oczywiście winni lekarze, jakby to oni zarazili twojego kolegę i przez nich rozwijała się u niego kiła układu nerwowego. Może w końcu zejdziecie na ziemię i przestaniecie obwiniać lekarzy za choroby weneryczne, bo to nie oni was zarażają nimi?

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here