Świerzb u psa

0
918
świerzb u psa

Świerzb psa jest jedną z najpopularniejszych chorób zwierzęcych, która może dotykać także człowieka. Wielu właścicieli psów błędnie uważa, że świerzb u psów wiąże się z warunkami, w jakich zwierzę przebywa, stąd przekonanie, że na świerzb chorują głównie psy z hodowli, schronisk i innych dużych skupisk. Tymczasem na świerzb może zachorować także pies, który jest regularnie kąpany i najczęściej przebywa w domu. Wystarczy, że zwierzę będzie miało kontakt z osobnikiem zarażonym, aby po kilku tygodniach na jego skórze rozwinęły się chorobowe zmiany. Jak zatem można szybko rozpoznać świerzb u psa i jak go skutecznie wyleczyć?

Czym jest świerzb psa?

Świerzb najczęściej jest kojarzony ze zwierzętami brudnymi i zaniedbanymi, bo to właśnie one są nosicielami świerzbowca – niewielkiego pasożyta, który składa larwy w specjalnie wydrążonych korytarzach w skórze zwierzęcia. W zależności od rodzaju świerzbowca, larwy na osiągnięcie dorosłości potrzebują od jednego do trzech tygodni. Zróżnicowany czas rozwoju sprawia, że utrudniona jest czasem także diagnostyka – badanie na obecność przeciwciał może nie być miarodajne, zatem lekarze weterynarii, podejrzewając, że zwierzę jest zarażone świerzbowcem, bardzo często powtarzają badanie.

Świerzb u psa może być świerzbem drążącym lub usznym. W świerzbie drążącym dorosłe osobniki żyją i kopulują na powierzchni skóry żywiciela, natomiast larwy są składane w korytarzach i specjalnych kieszonkach, jakie dorosłe zapłodnione samice drążą. Po kilku dniach wylęgają się larwy, które osiągają pełną dorosłość po 2-3 tygodniach. W przypadku kotów ten rodzaj świerzbu charakteryzuje zdolność świerzbowców do tworzenia swoistych skupisk.

Trzeci rodzaj świerzbu to świerzb uszny. Ze względu na fakt, że świerzbowce rozwijają się tylko na żywicielu, a dokładniej na jego skórze lub w jej głębszych partiach, do zarażenia świerzbem może dojść jedynie poprzez kontakt bezpośredni z zarażonym organizmem.

Objawy świerzbu

Zarażony świerzbowcem pies zazwyczaj mocno się drapie. Świerzbowce prowadzą do nasilenia świądu ze względu na swój sposób funkcjonowania i rozmnażania (obecność na skórze), ale również ze względu na nadwrażliwość skórną. W wielu przypadkach świerzb u psów wiąże się ze zmianami na skórze: pojawia się rumień, potem – swędzące grudki i strupy. Ze względu na silny świąd zwierzę czuje potrzebę podrapania zaatakowanej chorobą skóry, dlatego bardzo często prowadzi to do uszkodzeń skóry i zniszczenia mieszków włosowych tam, gdzie pojawił się świerzbowiec.

U części zwierząt może dojść do zmian na skórze wraz z ropnym zapaleniem skóry. Charakterystyczne grudki, strupy i zmiany na skórze połączone z miejscowym wyłysieniem występują zwykle w okolicy głowy, głównie w małżowinach usznych i w okolicach oczu, na stopach oraz kolanach czy na podbrzuszu.

Leczenie świerzbu

U wielu zwierząt, u których zdiagnozowano nadmierny świąd, stosuje się leki sterydowe. To właśnie one mają zminimalizować intensywność świądu. Jeśli tak się nie dzieje, wówczas można podejrzewać, że zwierzę cierpi na świerzb. Najczęściej u chorych zwierząt stosuje się lecznicze szampony i maści, które ze względu na ich działanie, powinny być nakładane na skórę. Stąd konieczność jej znacznego skrócenia (samo golenie sierści ostrymi narzędziami może doprowadzić do dalszego skaleczenia skóry). Do mycia zalecane są szampony keratolityczne, w których składzie jest kwas acetylosalicylowy, siarka koloidalna i nadtlenek benzoilu. Na umytą skórę podaje się preparaty zwalczające świerzb.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here