Lęk separacyjny psa

0
430
lęk separacyjny psa

Jednym z częstszych zaburzeń psychicznych, które dotyczą zwierząt domowych, jest bez wątpienia lęk separacyjny psa. Choć o zjawisku tym mówi się często, wciąż wielu właścicieli nie zdaje sobie sprawy z tego, że problem dotyczyć może właśnie ich pupila. Czym dokładnie jest lęk separacyjny u psów?

Lęk separacyjny u psa określany jest często mianem zaburzenia lękowego, choroby cywilizacyjnej, schorzenia na tle emocjonalnym lub nadprzywiązania czworonoga do swego opiekuna. O zjawisku tym świadczyć może zachowanie psa, który – przestraszony wizją samotności po wyjściu właściciela z domu – zaczyna głośno ujadać, wykazywać nadruchliwość, niszczyć to, co go otacza, a nawet doprowadzać się do samookaleczeń, wygryzając rany, np. na łapach. Pies w momentach, gdy właściciel opuszcza mieszkanie, jest bardzo zdenerwowany lub wręcz przerażony i nie potrafi sobie z tym faktem poradzić. Niepokój odczuwa już wcześniej, widząc typowe rytuały swego pana przez wyjściem z domu, czyli ubieranie się, zakładanie butów itd.

Przyczyny lęku separacyjnego u psa

Lęk separacyjny u psa może mieć związek z czynnikami genetycznymi i być dziedziczony. Wedle statystyk, najczęściej zaburzenie to dotyka kundelków, a także małych ras, które często są przesadnie rozpieszczane przez opiekunów i traktowane niczym maleńkie dzieci, przez co później mają problem przy każdorazowym zostawaniu w domu bez właściciela.

Lęk separacyjny u psów ze schronisk, ofiar przemocy lub jakichkolwiek innych dramatycznych doświadczeń również jest szczególnie często spotykany. Czworonogi po przebytych tego rodzaju doświadczeniach wyjątkowo mocno odczuwają samotność i duży strach przed ponownym porzuceniem czy skrzywdzeniem ze strony ludzi. Z kolei osobniki po cięższych schorzeniach, chorobach, wypadkach czy operacjach, które przez dłuższy czas doświadczały szczególnej troski, na tyle mocno przyzwyczaiły się do intensywnej opieki i zainteresowania ze strony właściciela, że konieczność pozostania samemu choć na chwilę wywołuje lęki, stany depresyjne lub bunt w postaci nadpobudliwości czy destrukcji.

Co robić, by nie pojawiał się lęk separacyjny psa?

Metod zapobiegania jest sporo. Behawioryści zajmujący się na co dzień czworonogami radzą, by naukę samotnego spędzania czasu rozpocząć z pupilem jak najwcześniej. Zwierzę od małego powinno być przyzwyczajane do różnorodnych sytuacji i zjawisk, dlatego warto dostarczać psu różnorodnych wrażeń i bodźców, by się z nimi oswajał.

Lęk separacyjny u psa można wykluczyć, próbując uczyć szczenię, że czasem musi zostać samo. Trzeba więc zostawiać go w domu, wychodząc początkowo na chwilę, kilka minut, później nieco dłużej. Zwierzę powinno być oczywiście po spacerze, a dodatkowo warto aktywnie spędzić z nim czas przed pozostawieniem go. Przed wyjściem nie należy wylewnie żegnać się z psem. Najlepiej nie robić tego w ogóle, traktując całą sytuację jako naturalną. Aby pupil czuł się raźniej, można zostawić włączone w mieszkaniu radio, dać mu jakiś gadżet zabawkowy, specjalną kość do gryzienia lub cokolwiek, co zajmie jego uwagę i nie pozwoli na nudę, smutek i tęsknotę.

Jeśli lęk separacyjny psa jest szczególnie silny, można podawać zwierzęciu preparaty uspokajające, które zawierają melisę, walerianę czy dziurawca. Czasem specjaliści zalecają mocniejsze środki. Zazwyczaj są to leki psychotropowe, zwłaszcza w postaci klomipraminy, amitryptyliny czy acepromazyny. Trzeba tu jednak zachować rozsądek, mając na uwadze, że choć lęk separacyjny u psa prawdopodobnie znacznie wtedy osłabnie, to tego typu środki mogą wywołać pasywność i otępiałość. Leki powinny być podane jedynie za zgodą weterynarza.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here