Dysplazja u psa

0
230
dysplazja u psa

Zmiany zwyrodnieniowe stawów to choroba, która coraz częściej dotyka także psy. Szczególnie bolesna i uciążliwa bywa dysplazja u psa, która najczęściej obejmuje stawy biodrowe. Choć ta postać dysplazji jest najlepiej rozpoznana i zdiagnozowana, nie oznacza to, że choroba nie zajmuje innych stawów. Dysplazja psa to również choroba stawów łokciowych, można ją również zdiagnozować w innych stawach. Jednak nie każdy pies na chorobę zwyrodnieniową w takiej postaci choruje. Czym zatem jest dysplazja u psów i czy da się jej uniknąć?

Dysplazja u psa

Choroba zwyrodnieniowa nie dotyczy każdego psa. Szczególnie podatne są na nią szczenięta pomiędzy 6. a 12. miesiącem życia, choć zdarza się, że można pierwsze objawy zaobserwować także u szczeniąt bardzo młodych. Dysplazja u psów dorosłych pojawia się zwykle około 4-5 roku życia, przez co część lekarzy i sami właściciele psów nie zawsze potrafią ją właściwie rozpoznać.

Dysplazja to choroba niektórych ras psów, które są szczególnie podatne na zachorowania. Dodatkowo należy pamiętać, że choroba jest przekazywana w genach przez rodziców, choć nie do końca wiadomo, które geny sprzyjają zachorowaniu.

U psów choroba może się objawiać w różny sposób. Zależy to od stadium choroby, która może być określona jako choroba w sześciu różnych stadiach, zgodnie z zaleceniami kynologów. Na dysplazję mogą zachorować m.in. owczarki niemieckie i kaukaskie, amstaffy, dogi czy labradory. Część lekarzy uważa, że choroba atakuje także zwierzęta otyłe.

Co powoduje problemy z dysplazją?

Za najlepiej rozpoznaną uważa się dysplazję stawu biodrowego. W tym przypadku problem może dotyczyć zmian zwyrodnieniowych, ale także niedorozwoju czy rozluźnienia struktur w stawie. Czasem za ból odpowiedzialny jest brak dopasowania kości do stawu, co sprzyja zwichnięciom i nasila dolegliwości bólowe. Czasem główka kości udowej jest umieszczona w stawie pod niewłaściwym kątem, w mazi stawowej może się znajdować zbyt mała ilość kwasu hialuronowego, a okolicach stawu – zbyt dużo kolagenu.

Przekazywanie skłonności do zachorowania w genach to nie wszystko. Przyjmuje się, że prawdopodobieństwo zachorowania zwiększają także inne czynniki, m.in. zbyt szybki wzrost, co jest widoczne u dużych psów, czy nadmiar wapnia, bowiem wielu hodowców, obserwując szybki wzrost zwierzęcia, sięga po suplementy diety wzbogacone o wapń. Jeśli pies przyjmuje odpowiednią dla jego wieku karmę, wówczas dochodzi do nadmiernego gromadzenia wapnia, co sprzyja powstawaniu zmian zwyrodnieniowych.

Objawy dysplazji u psa

Choć choroba dotyka najczęściej szczeniąt, mogą na nią zachorować także psy starsze. Właściciel może podejrzewać dysplazję, jeśli jego pupil chodzi sztywno, ma problemy ze wstawaniem czy z siadaniem, jest również mniej chętny do wszelkich aktywności, a wchodzenia po schodach czy wsiadania do samochodu raczej unika. Dysplazję u psa można łatwo zaobserwować u psów aktywnych, które nagle tracą chęć na zabawę.

Diagnozowanie dysplazji u psa

Diagnostyka obejmuje wywiad z właścicielem, ale również szereg badań i prób, które wykonuje się nawet u małych psów. Prześwietlenia, w tym RTG, wykonuje się raczej u psów dorosłych. Diagnoza choroby oznacza szereg zmian dla właściciela i dla psa. Przede wszystkim konieczna może być zmiana diety, w tym również zadbanie o odpowiednią masę ciała zwierzęcia, oraz ograniczona porcja ruchu. Może to oznaczać, że psu nie wolno pozwalać na skoki przez przeszkody, aby nadmiernie nie obciążał stawów. W diecie powinny się znaleźć składniki, korzystnie wpływające na stan mazi stawowej. Natomiast przy silnych dolegliwościach bólowych sięga po się po niesterydowe leki przeciwzapalne.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here